การทรยศของ อู๋ซานกุ้ย (吳三桂)

 

การทรยศของ อู๋ซานกุ้ย (吳三桂) 

เป็นเหตุการณ์สำคัญที่เปลี่ยนแปลงหน้าประวัติศาสตร์จีนในช่วงปลายราชวงศ์หมิงและต้นราชวงศ์ชิง 

โดยเขาถูกจดจำในฐานะบุคคลที่ “เปิดประตูให้แมนจู” เข้าสู่แผ่นดินจีน ซึ่งนำไปสู่การล่มสลาย

ของราชวงศ์หมิงและการสถาปนาราชวงศ์ชิงในปี ค.ศ. 1644

เหตุการณ์สำคัญที่นำไปสู่การทรยศ

อู๋ซานกุ้ยเป็นแม่ทัพใหญ่ของราชวงศ์หมิง ประจำอยู่ที่ด่านซันไห่กวน (Shanhaiguan) 

ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของกำแพงเมืองจีน

เมื่อ หลี่ จื้อเฉิง นำกองทัพชาวนาบุกยึดกรุงปักกิ่งได้สำเร็จ และฮ่องเต้หมิงซือจงปลงพระชนม์ตนเอง 

อู๋ซานกุ้ยจึงตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

หลี่ จื้อเฉิงพยายามเกลี้ยกล่อมให้อู๋ซานกุ้ยยอมสวามิภักดิ์ โดยจับครอบครัวของเขาเป็นตัวประกัน 

รวมถึง เฉินหยวนหยวน อนุภรรยาคนโปรดของอู๋ซานกุ้ย

เมื่ออู๋ซานกุ้ยมาถึงเมืองหลานโจวและพบว่าเฉินหยวนหยวนถูกจับ เขาโกรธแค้น

และตัดสินใจหันไปเข้าร่วมกับ แมนจู โดยเปิดด่านซันไห่กวนให้กองทัพแมนจู

บุกเข้าสู่กรุงปักกิ่งในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1644

เปิดด่านซันไห่กวนให้กองทัพแมนจู

อู๋ซานกุ้ยเป็นแม่ทัพใหญ่ของราชวงศ์หมิงที่ประจำอยู่ที่ด่านซันไห่กวน (Shanhaiguan) 

ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของกำแพงเมืองจีน

หลังจากหลี่จื้อเฉิงยึดกรุงปักกิ่งและฮ่องเต้หมิงซือจงปลงพระชนม์ตนเอง อู๋ซานกุ้ยตัดสินใจ

เปิดด่านให้กองทัพแมนจูเข้ามาโจมตีหลี่จื้อเฉิง

แลกกับตำแหน่งและอำนาจ

เพื่อเป็นการตอบแทนความช่วยเหลือ ราชวงศ์ชิงแต่งตั้งอู๋ซานกุ้ยเป็น “ผิงซีอ๋อง” (เจ้าฟ้าปราบประจิม) 

ให้ปกครองมณฑลยูนนานและมีอำนาจทางทหารอย่างกว้างขวาง2

การผูกสัมพันธ์ทางครอบครัว

หวงไท่จี๋ (จักรพรรดิชิง) ยกธิดาองค์ที่ 14 ให้สมรสกับบุตรชายของอู๋ซานกุ้ย เพื่อสร้างสายสัมพันธ์ทางการเมืองและความไว้วางใจ

การร่วมมือปราบกบฏและฝ่ายต่อต้าน

อู๋ซานกุ้ยช่วยราชวงศ์ชิงในการปราบกลุ่มต่อต้านราชวงศ์หมิงที่ยังหลงเหลืออยู่ เช่น ฝูอ๋อง ถังอ๋อง และเจิ้งเฉิงกง

ผลลัพธ์ของการทรยศ

กองทัพของหลี่ จื้อเฉิงพ่ายแพ้ และราชวงศ์หมิงสิ้นสุดลง

อู๋ซานกุ้ยได้รับแต่งตั้งเป็น “เจ้าฟ้าปราบประจิม” (ผิงซีอ๋อง) โดยราชวงศ์ชิง ให้ปกครองมณฑลยูนนาน

ต่อมาเขาก่อกบฏต่อต้านราชวงศ์ชิงอีกครั้งในช่วงปลายชีวิต โดยตั้งราชวงศ์ของตนเองชื่อว่า “ต้าจโจว” 

แต่ครองราชย์ได้เพียงไม่กี่เดือนก่อนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1678

ทรยศเพราะอะไร?

นักประวัติศาสตร์บางคนมองว่าอู๋ซานกุ้ยทรยศเพราะ

ความโกรธแค้นส่วนตัวจากการที่เฉินหยวนหยวนถูกจับ

ความไม่พอใจต่อหลี่ จื้อเฉิงที่ปฏิบัติต่อครอบครัวของเขาอย่างไม่เหมาะสม

หรืออาจเป็นการตัดสินใจทางยุทธศาสตร์เพื่อรักษาอำนาจของตนเองในช่วงที่บ้านเมืองวุ่นวาย

ในสายตาชาวจีน: วีรบุรุษหรือผู้ทรยศ?

มุมมองเชิงลบ – “ผู้ทรยศแห่งชาติ”

อู๋ซานกุ้ยมักถูกมองว่าเป็น “คนเปิดประตูให้แมนจู” เข้ามายึดครองจีน ซึ่งนำไปสู่การล่มสลาย

ของราชวงศ์หมิงและการปกครองโดยชนเผ่าต่างชาติ

ในวรรณกรรมและบทกวีจีนหลายเรื่อง เขาถูกกล่าวถึงในฐานะ “คนขายชาติ” หรือ “ผู้ทรยศต่อแผ่นดิน”

การตัดสินใจของเขาถูกตีความว่าเป็นการเห็นแก่ตัว เพื่อรักษาอำนาจและผลประโยชน์ส่วนตน 

มากกว่าความจงรักภักดีต่อราชวงศ์หมิง

มุมมองเชิงบวก – “นักยุทธศาสตร์ผู้กล้าหาญ”

บางนักประวัติศาสตร์มองว่าเขาอยู่ในสถานการณ์ที่จำเป็นต้องเลือกฝ่ายที่มีโอกาสรักษาความสงบและอำนาจไว้ได้

การตัดสินใจร่วมมือกับแมนจูอาจเป็นกลยุทธ์เพื่อป้องกันการล่มสลายของประเทศจากความวุ่นวายภายใน

ที่หลี่จื้อเฉิงก่อขึ้น

เขาได้รับการแต่งตั้งเป็น “เจ้าฟ้าปราบประจิม” และปกครองมณฑลยูนนานอย่างมีอำนาจนานถึง 30 ปี 

ก่อนจะก่อกบฏต่อราชวงศ์ชิงในบั้นปลายชีวิต

ในวัฒนธรรมจีน

เรื่องราวของอู๋ซานกุ้ยและเฉินหยวนหยวน (อนุภรรยาคนโปรด) ถูกนำไปเล่าในรูปแบบละครจีน โอเปร่า 

และภาพยนตร์หลายเรื่อง โดยเน้นความรัก ความแค้น และการตัดสินใจที่เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์

เขาเป็นตัวละครที่สะท้อนความขัดแย้งระหว่าง “ความรัก” กับ “หน้าที่” และ “อุดมการณ์” กับ “ความอยู่รอด”

อู๋ซานกุ้ยจึงเป็นบุคคลที่ชาวจีนมีความรู้สึกทั้งรักและชังในเวลาเดียวกัน เป็นตัวแทนของความซับซ้อน

ทางการเมืองและจิตใจในยุคที่บ้านเมืองกำลังเปลี่ยนผ่าน

กษัตริย์ราชวงศ์หมิง Ming dynasty 2

กษัตริย์ราชวงศ์หมิง Ming dynasty 2

    ราชวงศ์หมิง ในหน้าแรกพูดไปแล้วสำหรับ "กษัตริย์และราชวงศ์หมิง " 

6 พระองค์ มาหน้านี้ต่อกันที่พระองค์ที่ 7 ถึง พระองค์สุดท้าย หรือคนสุดท้ายของ

ราชวงศ์หมิง กันเลยครับ

7.จักรพรรดิจิ่งไท่ Jingtai Emperor : ยึดบัลลังก์มาจากพี่ชาย ภายหลังโดนยึด

คืนไป มนสมัยของพระองค์ทรงทำสงครามชนะมองโกลที่มารุกราย ทรงจัดการบ้าน

เมืองให้เรียบร้อย กำจัดอำนาจของขันทีออกไป (ขันทีอีกแล้ว) แต่ไม่ทรงที่จะกล้า

ไปรับพระเชษญากลับมาเพราะเกรงว่าจะทำลายความมั่นคงของราชบัลลังก์ที่พระองค์

นั่งอยู่แต่ในที่สุดก็ได้ไปรับอดีตฮ่องเต้กลับมาตามคำแนะนำของยู่เฉียน โดยให้มีคน

เฝ้าพระตำหนักไม่ให้พบปะคนนอกได้เพื่อป้องกันการยึดอำนาจคืนแต่ต่อมาฮ่องเต้จิ่งไท่

ก็ประชวรหนักขุนนางต่างหารือเพื่อหาทายาทขึ้นมาสืบบัลลังก์หารือว่าจะตั้งจูเจี้นเซิน

หรือจูเจี้ยนจี๋ขึ้นเป็นฮ่องเต้ แต่ทหารของ อดีตฮ่องเต้เจิ้งถง ก็เข้ามาล้อมวัง ยึดอำนาจ

ตั้งตนเองกลับเป็นฮ่องเต้เสียใหม่ ฮ่องเต้จิ่งไท่จึงได้สิ้นพระชนม์ในวันนั้นขุนนางฝ่าย

ของยูเฉียนจึงถูกประหารชีวิตไปมาก ข้อหาขบถทรยศต่อฮ่องเต้เจิ้งถง

8. จักรพรรดิเฉิงฮว่า Chenghua Emperor : เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเจิ้งถง

ทรงครองราชย์เมื่อพระชนม์ได้เพียง 17 พรรษา พระองค์ต้องเป็นฮ่องเต้อีกคนนึงซึ่ง

อ่อนแอ ไม่สามารถจัดการกับอำนาจของขันทีในวังได้ต้องตกอยู่ในวงอำนาจของเหล่า

ขันทีพวกนั้นทรงไม่มีอำนาจอะไรมากนักและไม่ชอบว่าราชกิจเพราะไม่ทรงแข็งพอ

ควบคุมขุนนาง งานต่างๆจึงตกอยู่ภายใต้อำนาจขันทีแทน (ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์หมิง 

จูหยวนจางพระองค์ อุตส่าทำให้อำนาจขันทีลดลงแล้วแท้ๆ)

9. จักรพรรดิหงจื้อ Hongzhi Emperor :  เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเฉิงฮัว

ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิหงจื้อ ขณะพระชนม์ 17 พรรษา ตลอด 18 ปีในรัชกาล

ทรงทำให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น

10. จักรพรรดิเจิ้งเต๋อ Zhengde Emperor : ตลอดรัชกาลของพระองค์เริ่มมีชาติ

ในยุโรปเข้ามาติดต่อทำการค้าและเจริญสัมพันธไมตรีมากมายซึ่งทำให้เจริญก้าวหน้า

มากเพิ่มขึ้นจากสมัยของฮ่องเต้หงจื้อ

11. จักรพรรดิเจียจิ้ง Jiajing Emperor : ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเจียจิ้ง โดย

มีพระชนมายุเพียง 14 พรรษาในรัชกาลของพระองค์นั้นทรงมุ่งเน้นไปที่เป็นยุคแห่ง

ความเจริญด้านศิลปะและศาสนา ทรงเน้นเรื่องศิลปะโดยเฉพาะเครื่องลายคราม

และเรื่องศาสนาโดยเฉพาะลัทธิเต๋า โดยโปรดให้สร้างวิหารแห่งพระอาทิตย์รวมถึง

สร้างวิหารและสถาปัตรยกรรมทางศาสนาหลายแห่งรวมถึงต่อเติมหอสักการะแผ่นดิน

และฟ้า (เทียนตี้ถัน) และให้เปลี่ยนชื่อเป็น "หอสักการะฟ้า" (เทียนถัน)แต่ในรัชกาล

ของพระองค์ก็มีเหตุร้ายใหญ่อยู่ด้วย 1 อย่างคือ  เกิดแผ่นดินไหวครั้งที่รุนแรงที่สุดที่

มณฑลส่านซี ในปี ค.ศ. 1556 (พ.ศ. 2099) ตรงกับปีที่ 35 ในรัชกาล มีผู้เสียชีวิตกว่า

800,000 คน

12. จักรพรรดิหลงชิ่ง Longqing Emperor : ทรงเป็นจักรพรรดิที่อ่อนแอ และทรง

บริหารราชการแผ่นดินได้ไม่ดี เป็นคนใจดีมีเมตตา เป็นที่รักของประชาชนแต่ด้วยความมี

เมตตาของพระองค์นั้นทำให้บรรดาขุนนางนั้นหาประโยชฃน์ทุจริตมากมายขุนนางไร้

ความสามารถ หาแต่ประโยชน์

13. จักรพรรดิว่านลี่ Wanli Emperor : พระองค์ทรงเป็นเด็กเฉลียวฉลาดและเป็น

ที่เชื่อฟังพระเสาวนีย์ของพระพันปีหลวง และเป็นศิษย์ที่ดีของพระอาจารย์ ด้วยการชี้นำ

ของจางจวีเจิ้ง ทำให้แผ่นดินมีความมั่นคงอย่างมาก เงินในท้องพระคลังมีมากมาย

มหาศาล แต่เมื่อพระองค์ทรงเจริญพระชันษาขึ้น ทรงเริ่มมีการเบื่อหน่ายในราชการ

แผ่นดิน ทำพระองค์เสเพล สรรหาแต่ความรื่นเริง จนเกือบโดนถอดออกจากฮ่องเต้

ในรัชกาลของพระองค์ได้มีบาทหลวงคณะเยซูอิตเข้ามาที่ต้าหมิง เพื่อเผยแผ่ศาสนา

ด้วย

14. จักรพรรดิไท่ชาง Taichang Emperor : เมื่อขึ้นครองราชย์ได้สัปดาห์เดียวก็

เกิดประชวรขึ้น เพราะพระองศ์ฝักใฝ่ในกามอารมณ์ สนมคนโปรดของจักรพรรดิหว่านลี่

ได้ส่งสาวงามไปให้จนพระองศ์ประชวร ขันทีผู้น้อยคนหนึ่งได้ถวายยาเม็ด เมื่อพระองศ์

เสวยแล้ว อาการก็ทรุดหนักลงจนสิ้นพระชนม์

15. จักรพรรดิเทียนฉี่ Tianqi Emperor : ขึ้นครองราชในตอน 15 พรรษาตลอด 7 ปี

ในรัชกาลมีกบฏเกิดขึ้นหลายครั้ง 1620 -1627

16. จักรพรรดิฉงเจิน Chongzhen Emperor : พรรดิฉงเจินทรงมุ่งมั่นที่จะกอบกู้

สถานการณ์ระส่ำระสายยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นในราชสำนักจากความขัดแย้งระหว่างขันทีกับ

ขุนนางราชสำนักจีนต้องประสบภาวะภัยธรรมชาติครั้งใหญ่ ผู้คนขาดแคลนล้มตาย

ขุนนางในหัวเมืองฉ้อฉล ขูดรีดทรัพย์สิน กลั่นแกล้งประชาชนอย่างต่อเนื่อง ราชสำนัก

แก้ไขปัญหาไม่ได้สร้างความไม่พอใจให้แก่ประชาชนเป็นวงกว้างจนก่อเกิดเป็นกบฏ

ชาวนาหลี่จื้อเฉิง อดีตนายทหารผู้น้อย เริ่มรวบรวมสมัครพรรคพวกก่อการต่อต้านราช

สำนักขึ้นจนสามารถยึดเมืองซีอานได้และเข้าปิดล้อมปักกิ่งได้อย่างรวดเร็วทหารหลวง

ของหมิงไม่สามารถต้านทานได้ จนขันทีแอบเปิดประตูเมืองให้หลี่จื้อเฉิงเข้ามาได้ล้ม

ราชวงศ์หมิงลงจักรพรรดิฉงเจินเสด็จหนีขึ้นไปยังเขาเจียงซาน ด้านเหนือของพระราชวัง

หลวง และผูกพระศอองค์เองกับต้นไม้ สวรรคตขณะมีพระชนมายุสามสิบสี่ชันษาและ

เป็นเหตุให้ อู๋ ซานกุ้ยที่โดนหลี่จื้อเฉิง คุกคาม ขณะนั้นอู๋ ซานกุ้ยเป็นแม่ทัพใหญ่รักษา

ด่านซันไห่กวนอันเป็นด่านหนึ่งของกำแพงเมืองจีน เป็นด่านสำคัญที่ป้องกันการรุกราน

จากศัตรูทางทิศเหนือของปักกิ่ง อู๋ ซานกุ้ยไร้ทางเลือกจึงเปิดพด่านให้แมนจูเข้ามาปราบ

หลี่จื้อเฉิงได้สำเร็จและได้เข้ามาปกครอง จีนต่อจากราชวงศ์หมิงเป็นเหตุให้ราชวงศ์หมิง

อันเป็นราชวงศ์สุดท้ายที่เป็นชาวฮั่นที่ปกครองจีนมานานกว่า 4,000 ปี ต้องล่มสลายลง

อู๋ ซานกุ้ยจึงได้รับราชการในแผ่นดินแมนจูต่อมาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผิงซีอ๋อง ปกครอง

มณฑลยูนนาน ชายแดนทางตอนใต้ ในรัชสมัยฮ่องเต้ซุ่นจื้อจักรพรรดิองค์ที่ 3 ของ

ราชวงศ์ชิงเป็นจักรพรรดิพระองค์แรกที่ได้ประทับในพระราชวังต้องห้ามที่กรุงปักกิ่ง

และราชวงศ์หมิงถึงกาลสิ้นสุดอย่างแท้จริง

กษัตริย์และราชวงศ์หมิง Ming dynasty

ราชวงศ์หมิง

กษัตริย์และราชวงศ์หมิง Ming dynasty

    ราชวงศ์หมิง หรือ ราชวงศ์เบ๋ง (ฮกเกี้ยน) หรือ ราชวงศ์เม้ง (แต้จิ๋ว)  นั้นเป็น

ราชวงศ์ที่ปกครองอาณาจักรจีนต่อจากราชวงศ์หยวนของมองโกล สามารถขับไล่ชน

ชั้นปกครองราชวงศ์หยวนออกไปจากแผ่นดินจีนและกำจัดศัตรูต่างๆออกไปได้แต่ก็มา

พ่ายแพ้ให้แก่ราชวงศ์แมนจู(ราชวงศ์ชิง) สืบเนื่องจากเกิดความไม่พอใจของประชาชน

จนเกิดกบฎชาวนาของหลี่จื้อเฉิง รวมถึงเป็นเหตุให้ อู๋ ซานกุ้ยขุนนางหมิง เปิดประตู

ให้ชาวแมนจูเข้ามาจนได้รวบรวมและโค่นล้มหมิงของชาวฮั่นลงเสีย นับว่า

ราชวงศ์หมิง เป็นราชวงศ์สุดท้ายที่ ปกครองด้วยชาวฮั่นอย่างแท้จริงระยะเวลาการ

ปกครองของ ราชวงศ์หมิง คือ  พ.ศ. 1911 (ค.ศ. 1368) ถึง พ.ศ. 2187 (ค.ศ. 1644)

เป็นเวลารวม 276 ปี ของประวัติศาสตร์จีน


ฮ่องเต้ จักรพรรดิหรือกษัตริย์ที่ปกครองราชวงศ์หมิง

1. จักรพรรดิหงอู่ .. หมิงไท่จู่ จูหยวนจาง Hongwu Emperor : จูหยวนจาง

ยกทัพบุกถึงนครต้าตูเมืองหลวงของราชวงศ์หยวน จักรพรรดิซุ่นตี้เห็นเหลือกำลังที่จะ

รับมือจึงพาเหล่าพระญาติพระวงศ์และชาวมองโกลหนีออกนอกด่านไปอยู่ที่เมืองซ่างตู

จึงได้เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นเป่ยผิง ประกาศตั้งราชวงศ์ต้าหมิง สถาปนาตนเองขึ้นเป็น

ฮ่องเต้ทรงพระนามว่าหมิงไท่จู่ ในรัชกาลแรกของพระองค์นี้ได้ทำการพัฒนาประเทศ

ไปในทางที่ดีทั้งเศรษฐกิจ การปกครอง ลงโทษผู้กระทำผิดและเป็นภัยต่ออำนาจ

พระองค์อย่างเด็กขาด ที่สำคัญทรงศึกษาความล้มเหลมของราชวงศ์อื่นๆมาปรับใช้

ทรงสั่งห้ามขันทีเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการเมือง (แบบที่ราชวงศ์ถังช่วงกลางและปลายที่

ปัญหาเพราะขันทีมีอำนาจมากเกินไป) และรวบรวมอำนาจเข้ามาไว้ที่พระองค์ให้มาก

ขึ้นเรียกได้ว่าพระองค์กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดอย่างแท้จริง

2. จักรพรรดิเจี้ยนเหวิน Jianwen Emperor : ในสมัยนี้เป็นสมัยแห่งสงคราม

กลางเมืองเนื่องจาก จูหยวนจางหรือจักรพรรดิหงอู่นั้น ส่งต่อราชบัลลังค์ให้แก่

หลานของตนซึ่งเป็นลูกของลูกรักพระองค์ทำให้ ลูกชายของพระองค์ เหล่าบรรดา

องค์ชายทั้งหลายไม่พอใจ ต่อมาเพื่อจักรพรรดิเจี้ยนเหวินทรงครองราชย์ด้วยวัย

21 พรรษาแล้วนั้นได้ทำการลดทอนอำนาจของฮ๋องต่างๆ (พระเจ้าอาของพระองค์

นั่นเอง) ทั้งโยกย้ายกำลัง ปรับตำแหน่งต่างๆนาๆ เพื่อลดทอนอำนาจ ครั้นถึงคราว

รัฐเอี๋ยนของ จู้ตี้ต้องโดนแยกอำนาจนั้น เขาได้แก้ลำโดยการยกทัพโดยใช้เหตุผล

อ้างว่ามาปราบขุนนางชั่วรอบกายองค์จักรพรรดิ จึงได้เกิดเป็นสงครามกลางเมือง

ยืดเยื้อกันอยู่ 3 ปี จนในที่สุดสามารถเข้าเมืองหลวงและวังต้องห้ามได้ พบว่าวังต้อง

ห้ามนั้นเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ จักรพรรดิเจี้ยนเหวินหายไป เมื่อยึดครองเมืองอิ้งเทียน

ได้แล้ว จูตี้จึงปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็นฮ่องเต้ ทรงมีพระนามว่าหมิงเฉิงจู่ (หย่งเล่อ) 

ต่อมาอีก 39 ปี ในรัชศกจ้งถ่ง มีผู้พบพระภิกษุชรารูปหนึ่งที่มีคนจำได้ว่าคือจักรพรรดิ

ฮุ่ยตี้ (พระจักรพรรดิเจี้ยนเหวิน)

3. จักรพรรดิหย่งเล่อ Yongle Emperor : พระองค์เป็นโอรสองค์ที่ 4 ของฮ่องเต้

จูหยวนจางปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์หมิง หลังจากสงครามกลางเมืองกับหลานของ

ตัวเองและสามารถก้าวขึ้นมาเป็นฮ่องเต้ได้ในปี ค.ศ.1402 ทรงตัดไฟแต่ต้นลมประหาร

ขุนนางที่คิดว่าเป็นภัยต่อพระองค์ไปเบาๆ เกือบพันคน (นั่นเบาแล้วหรอ) ลดอำนาจอ๋อง

ต่างๆห้ามมีทหารรักษาประจำเมืองมีได้แค่ทหารรักษาพระองค์ของอ๋อง องค์นั้นๆ ห้าม

เจ้าเมืองต่างๆคิดติดต่อกันโดยไม่ได้รับพระราชานุญาตจากพระองค์ฮ่องเต้หย่งเล่อทรง

ย้ายราชธานีไปอยู่ที่เป่ยผิงอันเป็นฐานที่มั่นของพระองค์ด้วยเหตุผลว่าป้องการรุกราน

ของชนกลุ่มน้อยทางเหนือ (มีกำแพงเมืองจีนอยู่แล้วจะกลัวไร อ่ะล้อเล่น) และทรงให้

สร้างพระราชวังต้องห้ามขึ้นที่นั่นพระองค์จึงทรงย้าย จากกรุงนานกิงมาประทับที่กรุง

ปักกิ่ง เป็นการถาวร พระองค์ทรงมีการศึกต้องอกไปสู้กับมองโกลอยู่หลายครั้ง พระองค์

ทรงรวบรวมราชบัณฑิตกว่าสองพันคน พร้อมด้วยผู้อำนวยการใหญ่ 5 คน รองผู้อำนวย

การอีก 20 คน จัดทำ “หย่งเล่อต้าเตี่ยน” สารานุกรมรวบรวมความรู้ทางวิชาการสาขา

ต่างๆ เรียกว่าสารานุกรมหย่งเล่อ ในยุคสมัยของพระองคืนั้นยังได้สนับสนุนการออก

เดินทางไปรอบโลกนำโดย เจิ้งเหอ ที่ได้รับการสนับสนุนจาก หย่องเล่อให้เป็นหัวหน้า

ขันที ต่อมาได้รับพระราชทานแซ่เจิ้ง จึงเรียกขานว่า "เจิ้งเหอ" โดยให้เดินทางสำรวจ

เดินเรือสำรวจทางทะเลในระยะเวลา 28 ปี กองเรือของเจิ้งเหอออกสำรวจทางทะเลรวม

 7 ครั้ง ไปไกลถึง อินเดีย แอฟริกา นำสินค้าไปแลกเปลี่ยนกับชาติต่างๆ รวมทั้งเข้ามา

ถึงกรุงศรีอยุธยาอีกด้วย ซึ่งในรัชสมัยของพระองค์ก็ยังมีสถาปัตยกรรมเด่นที่ปัจจุบันนับ

ว่าเป็นอีก 1 ใน 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลกเลยทีเดียวนั่นก็คือ

                                                          เจดีย์กระเบื้องเคลือบที่นานกิง

พระองค์เป็นฮ่องเต้ที่มากด้วยความสามารถใช้อำนาจได้อย่างเต็มที่และทำให้แผ่นดิน

เป็นปึกแผ่นอีกด้วย

4. จักรพรรดิหงซี Hongxi Emperor :  องค์ชายจูเกาจื้อ ขึ้นครองราชย์ต่อจาก

พระราชบิดา มีพระนามว่าหมิงเหยินจง พระองค์มีแผนที่จะย้ายเมืองหลวงกลับมาที่

นานกิงเหมือนเดิม และจะยกเลิกกองเรือสำรวจของเจิ้งเหอ แต่ด้วยพระองค์ทรง

ประชวรและสวรรคตไปเสียก่อนทั้งๆที่เพิ่งครองราชย์ได้ไม่ถึง 10 เดือนทำห้ทุกอย่าง

ต้องล่มลง

5. จักรพรรดิเซฺวียนเต๋อ ..หมิงซวนจง หรือ จูเจียนจี  Xuande Emperor :

ทรงมีพระทัยเมตตาในตอนต้นรัชกาลได้ปราบกบฎแต่ก็มิได้ลงโทษใดๆทรงให้เจิ้งเหอ

ออกเดินทางสำรวจครั้งที่ 7 (ซึ่งเป็นครั้งสุดท้าย) พรองค์ทรงครองราชย์ได้ 10 ปี ก็

สวรรคตเมื่อพระชนมพรรษา 36 พรรษา

6. จักรพรรดิเจิ้งถง Zhengtong Emperor : พระองค์ได้ถูกจับตัวไปเป็นเชลย

ตอนที่ไปรบกับมองโกลทางราชสำนักจึงตั้งพระอนุชา(น้องชาย)ของพระองค์ขึ้นครอง

ราชย์แทนเป็นจักรพรรดิจิ่งไถ่ เมื่อจักรพรรดิเจิ้งถ่งทรงถูกปลอยตัวกลับมาก็ถูกพระอนุชา

ที่เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่จับขังไว้ แต่พระองค์ก็ได้ทรงยึดอำนาจกลับขึ้นครองราชย์อีกครั้ง

ในรัชสมัยของพระองค์ยังมี กบฏเฉาฉิน ซึ่งเกิดมีเหตุให้โดนเผาประตูวังแต่ดีที่ฝนตกลง

มาดับเสียก่อน ฝ่ายกบฏ เห็นท่าสู้ไม่ได้เลยหนีกลับไป หัวหน้ากบฏเฉาฉินได้รับบาดเจ็บ

หนีกลับไปยังบ้านของตน และกระโดดบ่อน้ำที่บ้านตนเองเสียชีวิต


>>> หน้าถัดไป กษัตริย์ราชวงศ์หมิง Ming dynasty 2


เนื่องจากจะยาวเกินเลยยกที่เหลือไว้ในหน้าถัดไปกดอ่านเรื่องราวของราชวงศ์หมิง

กันได้ต่อเลยครับ

ทำไม " อู๋ ซานกุ้ย " จึงเปิดประตูเมือง

อู๋ ซานกุ้ย

         อู๋ ซานกุ้ย หรือ หวู๋ ซานกุ้ย นั้นเป็นขุนพลแม่ทัพขุนนางใหญ่ในราชวงศ์

หมิง ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น แม่ทัพปกป้องด่านซันไห่กวน  "ด่านภูเขาทะเล" ซึ่ง

เป็นป้อมประตูหนึ่งของกำแพงเมืองจีน เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่ป้องกันกรุง

ปักกิ่งจากทางทิศเหนือ (ถูกสร้างขึ้นโดยราชวงศ์หมิง) หมิงไท่จู่ฮ่องเต้

(จูหยวนจาง) ได้โปรดให้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันการรุกรานจากอนารยชนทาง

ภาคเหนือ ซึ่งหมายถึง ชาวมองโกลและชาวเติร์ก

อู๋ ซานกุ้ย

  อู๋ ซานกุ้ยเป็นคนมณฑลเจียงซู  เกิดเมื่อ ปี ค.ศ. 1612 เป็นบุตรชายเพียงคนเดียว

ของอู๋เซียง ขุนนางใหญ่ในราชวงศ์หมิง


  ทำไม " อู๋ ซานกุ้ย " จึงเปิดประตูเมือง


    ก่อนหน้านั้น อู๋ ซานกุ้ย ตั้งทัพรับกับกองธงน้ำเงินของ แมนจูอยู่ที่เขตชายแดน

แต่ภายในของราชวงศ์หมิงนั้นเกิดปัญหามากมายและหนึ่งในนั้น นำโดย


  หลี่ จื้อเฉิง หัวหน้ากบฏชาวนาหรือ นักปฏิวัติที่ออกมากระทำการต่อต้าน

การกดขี่ของชนชั้นศักดินาของราชวงศ์หมิงได้ทำการบุกโดยใช้กองกำลังชาวนา

ที่ถูกราชสำนัก เจ้าหน้าที่รีดไถ รวมกับ ชาวบ้าน โจรป่าที่ไม่พอใจในราชสำนักหมิง

มาเป็นกองทักเข้าตีปักกิ่งสามารถปิดล้อมและเข้าตีปักกิ่งได้เป็นผลสำเร็จทำให้

ฮ่องเต้องค์สุดท้ายของราชวงศ์หมิงได้ผูกพระศอสวรรคต หลี่จื้อเฉิงเป็นนักการ

ทหารอัจฉริยะเป็นนักรบชาวนาที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์จีน เมื่อตีเข้าปักกิ่งยึด

เมืองหลวงได้แล้วก็ได้จับเอาครอบครัวอู๋ ซานกุ้ยไปเพื่อให้อู๋ซานกุ้ยยอมจำนน

 บ้างว่าที่ อู๋ ซานกุ้ย  ยอมเปิดประตูเมืองให้ แมนจูเข้ามานั้นเพราะโดนแย่ง

เมียน้อย (ซึ่งเป็นการเอามาล้อในงิ้ว) แต่สาเหตุจริงๆนั้นน่าจะมาจากที่

อู๋ ซานกุ้ย นั้นเป็นชนชั้นศักดินา ที่หลี่ จื้อเฉิงเกลียดไม่คิดอยากจะใช้งานแต่

ที่ต้องส่งคนไปบีบ เอาครอบครัวของอู๋ ซานกุ้ย มาต่อรองนั้นเพราะต้องการอำนาจ

ทหารนับแสนที่เขาปกครองอยู่  อู๋ซานกุ้ยนั้นล่วงรู้ว่าถ้าตัวยอมจำนนต่อ

หลี่ จื้อเฉิงแล้ว เมื่ออำนาจทางทหารหมดไปซักวันก็ต้องโดนเล่นงานเข้าจนได้

เขาเองก็เป็นที่เกรงๆของแม่ทัพฝั่งแมนจูอยู่ เป็นเช่นนี้นั้นการเจรจาลักษณะนี้

รวมทั้งถ้ายอมจำนนเขาก็เป็นได้แค่ขุนนางขี้แพ้แห่งต้าหมิง ไร้ซึ่งเกียรติใดๆ งั้นสู้

เอาความชอบจากแมนจูไม่ดีกว่าหรือ ??


   อู๋ ซานกุ้ย  เปิดประตูเมือง : อู๋ ซานกุ้ยจึงนัดแนะกับแมนจูเปิดประตูเมือง

ด่านซันไห่กวนให้แมนจูเข้ามาในดินแดนฮั่น และไม่นานหลังจากนั้นก็สามารถบุก

เข้าปักกิ่งและพระราชวังต้องห้ามตีจนทัพของหลี่ จื้อเฉิง หนีแตกกระจายออก

จากปักกิ่งไป แมนจูจึงเข้ายึดครองแผ่นดินฮั่นและราชวงศ์หมิงอันเป็นราชวงศ์

สุดท้ายที่เป็นชาวฮั่นที่ปกครองจีนมานานกว่า 4,000 ปี ต้องล่มสลายลง

ในที่สุดหลี่จื้อเฉิงหลังจากหนีไปเรื่อยๆก็แพ้ และถูกสังหารในที่สุด


  บทวิเคราะห์ : จากการที่ได้อ่านๆมาจากผู้รู้ในอินเตอร์เน็ต บางท่านจะบอกว่าผล

ประโยชน์ไม่ลงตัวบ้าง บางท่านก็บอกว่าเดิมที อู๋ ซานกุ้ย กะให้แมนจูเข้ามาช่วย

เคลีย หลี่ จื้อเฉิง ให้แต่เขาคาดการณ์ผิดพลาดตรงที่คิดว่าทัพของ หลี่ จื้อเฉิงจะ

รับมือได้ยากกว่านี้ แต่กลับแตกพ่ายไปโดยง่ายทำให้เขาต้องปล่อยเลยตามเลย

เข้าเป็นพวกแมนจูให้แมนจูครองแผ่นดินแล้วเขาก็ได้รับความดีความชอบเป็น

ขุนศึกที่มีความชอบมหาศาล ช่วยให้แมนจูได้ครองแผ่นดิน ได้การยอมรับจาก

ราชวงศ์ใหม่แทนการเป็นแม่ทัพต้าหมิงขี้แพ้ ในสายตา หลี่ จื้อเฉิงและคนทั่วไป

(แต่แมนจูเองก็คงระแวง คนผู้นี้ไม่น้อยขนาดชาติเดียวกันยังหักหลังได้) จาก

ตอนแรกที่คิดว่าจะให้แมนจูเข้ามาช่วยแล้วยกแผ่นดินให้บางส่วนแล้วตั้ง

องค์ชายองค์ใดองค์หนึ่งขึ้นมาให้ตัวเองเชิดแต่การที่ หลี่ จื้อเฉิงแพ้โดยง่าย

ทำให้ทุกอย่างผิดคาดไปหมด (นี่คือจากที่อ่านบทวิเคราะห์ของผู้รู้มาครับ)


เหตุที่ หลี่ จื่อเฉิง แพ้โดยง่าย อาจจะมาจากการที่บุกเข้าปักกิ่งได้แล้ว ความ

ทะเยอะทะยานของทหารบางส่วนที่ต้องการล้มราชสำนักหมดลงบางส่วน

กอบโกย โดยการปล้นบ้านเรือนชาวบ้านในปักกิ่งแทน (นิสัยโจรป่าเก่า)  

บางส่วนอยากกลับบ้าน (คนที่ติดตาม หลี่ จื้อเฉิงมาจากบ้านเกิดส่านซีที่เขาคิด

จะให้เป็นเมืองหลวงใหม่) บางส่วนหลังความสำเร็จแล้วก็ต้องการยศฐาบรรดา-

ศักดิ์ รวมไปทั้ง หลี่ จื้อเฉิงคงไม่คิดว่า อู๋ ซานกุ้ย จะชักนำต่างชาติเข้ามาเช่นนี้

ต่อให้แม่ทัพเก่งแค่ไหนถ้าเกิดความประมาทขึ้นมาแม้เพียงน้อย รวมไปถึงทหาร

ในกองทัพไม่มีใจจะรบ คนหลักแสนหลักล้านก็เหลือเพียงไม่กี่หมื่นได้ในพริบตา..


ปัจจุบัน จากเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ คนไม่น้อยประณาม อู๋ ซานกุ้ย ว่า คนขายชาติ 

และยกย่องให้ หลี่ จื้อเฉิงเป็นนักปฏิวัติที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์พรรค

คอมมิวนิสต์จีนนั้น ให้ความนับถือหลี่จื้อเฉิงไม่น้อยมีอนุสาวรีย์ของ หลี่จื้อเฉิง

เพื่อบันทึกวีรกรรมในการล้มล้างศักดินากดขี่ชาวจีนของต้าหมิงและเป็น

สัญลักษณ์ตัวแทนที่ใช้ชู้ขึ้นมาของการปฎิวัติประชาชน